Biliyorsun. F.ciğim, önce başkaları gibi olduğumuzu öğrenmemiz gerekir. Daha sonra başkalarına ne kadar benzediğimizi, daha sonra da başkalarına benzeyip benzemediğimizi merak ederiz. Sonunda neden sonra, kendimizi -başkasına benzesek de benzemesek de– kabul etmeyi öğreniriz.
—
“Her şey her şeyin, her ad her adın yerini tutabilir.’’ çılgınlığı içindeyiz.
—
“Birtakım kurallara uyarak yaşamak çok güzel de, yaşamın yerini kurallara bırakmak, sık işlenmiş bir cinayettir, tarihe bakarsak…’’ demişti bir gün…
—
Anlaşılan hep kendine uygun düşecek bir ölüm aramış durmuş.
—
“Her şeyini”, “bilgi”sini, “öğrendikleri”ni yalnız kendi çabasına borçlu olduğuna inanan kimseler… Özellikle dehasına fazlaca inananlar bir gün, adlı-adsız, dost-düşman, “kafadengi’’-ayrıksı nice kişiye ne kadar çok şey borçlu olduklarını anlarlar mı?